پشتیبانی 051-36071666

تصفیه آب چیست؟

تصفیه آب به فرآیندهایی گفته می‌شود که طی آن مواد شیمیایی نامطلوب، آلاینده‌های بیولوژیکی، جامدات معلق و گازها از آب آلوده حذف می‌شوند تا قابل آشامیدن یا مصرف کشاورزی گردد. به طور کلی روش‌های مورد استفاده عبارتند از فرآیندهای فیزیکی مانند فیلتراسیون، ته‌نشینی، تقطیر و فرآیندهای زیستی مانند فیلترهای شنی و ماسه‌ای کند، کربن اکتیو (ذغال فعال) و فرایندهای شیمیایی مانند کلرزنی، دفلوکولانت، استفاده از تابش الکترومغناطیسی مانند اشعه ماوراء بنفش. فرآیند تصفیه آب ممکن است به کاهش غلظت ذرات معلق یا ذرات محلول در آب از جمله ذرات سوسپانسیون، انگل‌ها باکتری‌ها، جلبک‌ها، ویروس‌ها، قارچ‌ها و طیف وسیعی از مواد محلول و ذرات معلق موجود در آب منجرب شود.

سوالات متداول درباره تصفیه آب و دستگاه های تصفیه آب : چرا خانواده های ایرانی باید از آب تصفیه شده و در منزل خود از دستگاه های تصفیه آب خانگی استفاده کنند؟ در حقیقت نه تنها خانواده های ایرانی بلکه تمام مردم دنیا باید در منزل خود جهت تصفیه آب آشامیدنی که شامل آب مصرفی جهت نوشیدن، چای، قهوه، طبخ غذا و حتی آبکشی سبزیجات و میوه ها باید از دستگاه تصفیه آب خانگی استفاده کنند. علت ضرورت دستگاه تصفیه آب : تا به امروز در تمام دنیا بر روی آب بهداشتی که توسط سازمانهای آب تامین و ازطریق شبکه های آبرسانی توزیع می شود، دو عمل انجام می شود :

به روشهای فیزیکی ( نظیر حوضجه های ته نشینی و استفاده از آشغال گیر ها ) تا حدودی مواد معلق در آب حذف می شوند.
با استفاده از مواد شیمیایی ( عمدتا کلر و مشتقات آن ) میکروب زدایی انجام می شود.

اما این میزان تصفیه آب و میکروب زدایی برای آن قسمت از آب که صرف آشامیدن انسان می شود کافی نیست. زیرا املاح و مواد مضر که در آب به صورت محلول وجود دارد ( نظیر نیترات، آرسنیک، سموم کشاورزی ، فلزات سنگین و … ) با این روش از آب حذف نشده و وارد بدن انسان می شود. ولی تصفیه آب با فیلتر اسمز معکوس قادر است مواد مضر محلول در آب را حذف نماید به طوری که آب خروجی از این دستگاهها عاری از هرگونه مواد زیان بار است.

چرا این فیلتر و روش اسمز معکوس ، در سازمانهای آب استفاده نمی شود؟

ساخت، نصب، تعمیر و نگهداری و راهبری این سیستم در ابعاد بزرگ و ظرفیت بالا، بسیار پرهزینه و گران است. بطوری که هیچ کشوری ( حتی کشور های ثروتمند) تا کنون قادر به چنین سرمایه گذاری در ابعاد وسیع نبوده است.

در ضمن نصب این سیستم در مبدأ تامین و توزیع آب و تصفیه خانه ها و تلمبه خانه های سازمان آب نه تنها مقرون به صرفه نیست بلکه ضرورتی هم ندارد. چراکه هر انسان در طول شبانه روز به طور متوسط ۲ لیتر آب صرف آشامیدن می کند در حالی که بین ۳۰۰ تا ۸۰۰ لیتر آب جهت سایر مصارف خود استفاده می کند. بعنوان مثال در تهران به ازای هر نفر در روز ۳۰۰ لیتر آب وارد شبکه شهری می شود که این آب عاری از میکروب می باشد و برای مصارف بهداشتی ، اعم از شستشوی البسه، ظروف، مصرف جهت استحمام، سرویس های بهداشتی و … مناسب است. اما جهت آشامیدن و مصارف خوراکی می بایست به میزان حدود دولیتر آب برای هر نفر، تصفیه کامل شده و مواد محلول و مضر و احتمالا موادی که از محل تصفیه خانه تا نقطه مصرف وارد آب شده اند نظیر رسوبات لوله ها، زنگ آهن و پوسیدگی لوله ها و حتی کلر موجود در آب حذف شود. و جهت این موضوع امروزه در تمام دنیا از دستگاه های تصفیه آب خانگی مجهز به سیستم اسمز معکوس (RO) استفاده می شود.

استفاده از این سیستم در شبکه های شهری و توسط سازمانهای دولتی، خارج از وظیفه دولتها است و بدلیل عدم ضرورت و هزینه زیاد هیچ کشوری اقدام به چنین کاری نمی کند چرا که انجام این عمل به نوعی هدر دادن ثروت ملی است.

بطور کلی مواد مضر حل شده در آب، نظیر نیترات، آرسنیک و … از کجا و چگونه وارد آب آشامیدنی مردم می شوند؟

آب مصرفی انسان یا از طریق آب رودخانه ها ( که پشت سدها ذخیره می شوند) و یا ازطریق سفره های آب زیرزمینی ( که از طریق چشمه و چاه در دسترس قرار می گیرند) تامین می شود. در کشورهای گرم و خشک و کم باران نظیر ایران عمده آب مصرفی مردم از طریق چاهها تامین می شود.

با رشد روزافزون جمعیت در شهرهای بزرگ، سفره های آب زیرزمینی آلوده می شوند:

رشد جمعیت به معنی تولید فاضلاب انسانی بیشتر است، فاضلاب انسانی از طریق چاههای فاضلاب دفع شده و نهایتا وارد سفره های آب زیرزمینی می شوند.
رشد جمعیت به معنی مصرف بیشتر مواد شوینده و پاک کننده شیمیایی است که پس از مصرف وارد چاههای فاضلاب شده و از آنجا به سفره های آب زیرزمینی نفوذ کرده و آنها را آلوده می کنند.
رشد جمعیت به معنی مصرف بیشتر کود های شیمیایی و حیوانی در مزارع، پارکها، زمین های فوتبال و … است که پس از هر بارندگی و آبیاری شسته شده و به اعماق زمین نفوذ کرده و آب های زیرزمینی را آلوده می کنند.
صنعتی شدن جوامع به معنای دفع بیشتر فاضلابهای صنعتی است که باز هم به طریق مشابه باعث آلودگی آب های زیر زمینی می شوند.
تمامی این موارد باعث افزایش سموم محلول در آب، نیترات و سایر مواد مضر محلول در آب می شوند که فقط از طریق روشهای پیشرفته مانند اسمز معکوس قابل تصفیه هستند.
انسان با توسعه صنایع و افزایش جمیعت، خود بزرگترین عامل آلوده کننده آب در طبیعت است.

TDS چیست و میزان استاندارد آن در آب آشامیدنی چقدر است؟

منظور از TDS کل مواد جامد محلول در آب است که برابر مجموع غلظت همه یونهای موجود در آب می باشد. مواد محلول در آب ممکن است از نظر ماهیت « آلی » یا « معدنی » باشند.

مواد غیر آلی ( معدنی ) حل شده در آب شامل : مواد معدنی ، فلزات و گازها می باشند. بعضی از مواد آلی به صورت ذرات کلوییدی هستند اما بیشتر مواد آلی به صورت محلول هستند. آلاینده های آلی ممکن است باعث بو ، رنگ و طعم نامطبوع آب شوند.

مواد حاصل از تجزیه گیاهان ، مواد شیمیایی آلی و گازهای آلی ، اجزای آلی محلول در آب را تشکیل می دهند.

بسیاری از مواد حل شده در آب نامطلوب هستند.مواد معدنی، گازها و مواد آلی حل شده در آب ممکن است موجب بروز رنگ ، طعم و بوی نامطلوب شوند. برخی از ترکیبات شیمیایی ممکن است سمی باشند و برخی از اجزای آلی محلول به اثبات رسیده است که سرطانزا هستند. البته باید توجه داشت که تمامی مواد محلول در آب نامطلوب نیستند. اما میزان مواد محلول مطلوب در آب بسیار اندک است.

واحد سنجش TDS ، میلی گرم در لیتر Mg/l می باشد که از آن با اصطلاح PPM یاد می کنند.

میزان کل جامدات محلول در آب از دو نظر قابل بررسی است :

مقدار مجاز : حداکثر مقدار مجاز TDS آب آشامیدنی در استاندارد آب شرب ذکر شده است. این مقدار در استاندارد آب شرب ایران ۱۵۰۰ و در شرایط ویژه ۲۰۰۰ میلی گرم در لیتر ذکر شده است.

مقدار مطلوب: مقدار مطلوب کل جامدات محلول در آب در استاندارد ذکر نشده است. اما آنچه که مسلم است هرچقدر ناخالصی های محلول در آب ( خصوصا آن دسته از ناخالصی ها که برای بدن مضر هستند نظیر نیترات ) کمتر باشد آب گواراتر و سالم تر خواهد بود. از طرفی کاهش TDS ممکن است تغییر طعم آب را به دنبال داشته باشد و از آنجا که طعم و مزه آب یک پارامتر نسبی است و برای مصرف کنندگان مختلف متفاوت است، آستانه تغییر مزه نیز قابل اندازه گیری نبوده و لذا در استاندارد ذکر نشده است.

با این توضیحات ، مشخص می شود که ممکن است مقدار ناخالصی های محلول در یک نمونه آب ، از مقدار استاندارد تجاوز نکرده باشد، اما از نظر مصرف کننده آن نمونه مطلوبیت لازم جهت مصرف را نداشته باشد. بطور مثال TDS آب قم حدود ۹۰۰ میلی گرم در لیتر است. مصرف این آب از نظر استاندارد آب شرب مجاز محسوب می شود. اما چنانکه می دانیم ، آب قم مطلوبیت لازم را جهت مصرف ندارد و می توان با دستگاههای تصفیه آب خانگی ، آبی به مراتب مطلوب تر و گواراتر تهیه و مصرف کرد. و یا ممکن است که میزان نیترات در یک نمونه از آب مشهد ، ۴۵ میلی گرم در لیتر گزارش شود. این میزان از حداکثر مجاز عنوان شده در استاندارد ( ۵۰ میلی گرم در لیتر ) کمتر است . به عبارتی این مقدار خط قرمز است و هر چه میزان نیترات در آب از این میزان کمتر باشد، بر سلامت آب افزوده می شود. به وسیله تجهیزات تصفیه آب خانگی می توان میزان نیترات آب را تا ۹۰ در صد کاهش داد.

آیا به مواد معدنی داخل آب که بیشتر آنها توسط دستگاه تصفیه آب خانگی حذف می شود نیازی نیست ؟

قبل از هرچیز ذکر این نکته ضروری است که تا کنون روشی برای تصفیه آب ابداع نشده است که قادر باشد فقط ناخالصی ها و ترکیبات مضر (نظیر نیترات،‌آرسنیک، فلزات سنگین و …. ) را از آب حذف کرده و عناصر سودمند را در آب باقی بگذارد. اما لازم است بدانیم که انسان بیشتر مواد معدنی مورد نیازش را از غذا ، سبزیجات و سایر منابع طبیعت تامین می کند. در واقع آب برای بدن انسان یک منبع اصلی تامین مواد معدنی محسوب نمی شود و با کاهش غلظت این مواد در آب ، بدن دچار فقر مواد معدنی نخواهد شد. بعنوان مثال تصور کنید که غلظت کلسیم در یک نمونه آب ، ۴۰ PPM باشد( که معمولا آبی با این مقدار کلسیم به سختی یافت می شود). این بدین معناست که در هر لیتر از این آب ۴۰ میلی گرم کلسیم موجود است. به دیگر سخن ، در هر لیوان از این آب حدود ۱۰ میلی گرم کلسیم موجود است. این درحالی است که کلسیم موجود در یک لیوان شیر ۲۹۰ میلی گرم ، یعنی حدود ۲۹ برابر کلسیم موجود در یک لیوان آب است.

علاوه بر این لازم به ذکر است که املاح موجود در آب عموما از نوع املاح غیر آلی (inorganic minerals) هستند. این در حالی است که بدن انسان قابلیت جذب املاح غیر آلی را ندارد. ( اگر چنین بود، ما می توانستیم با مکیدن سنگها، تمام مواد معدنی مورد نیاز بدن را جذب کنیم!) درواقع مواد معدنی موجود در خاک،‌ توسط آب حل می شوند و گیاهان این مواد را جذب کرده و به مواد معدنی آلی (organic minerals) تبدیل می کنند. انسان نیز از طریق مصرف سبزیجات، میوه ها و یا گوشت حیوانات علف خوار، این مواد را جذب بدن می کند.

چرا باید هر شش ماه یکبار فیلترهای دستگاه تصفیه آب را تعویض کنم؟

آنچه مسلم است هدف شما از خرید و نصب دستگاه تصفیه آب، تامین آب شرب بهداشتی و سالم برای خود و خانواده محترمتان است و مسلما شما خود را در برابر سلامتی خود و خانواده خود مسئول می دانید. اما ایا اطلاع دارید که عدم تعویض به موقع فیلترهای دستگاه ممکن است باعث شود که دستگاه تصفیه آب شما دیگر قادر به تامین آب شرب سالم، بهداشتی و گوارا نباشد؟

عدم تعویض به موقع فیلترهای دستگاه تصفیه آب، علاوه بر اینکه در روند تصفیه آب اختلال ایجاد کرده و کیفیت آب تصفیه شده را زیر سؤال میبرد، از طرفی می تواند باعث وارد آمدن خسارت به اجزای دستگاه شده و شما را متحمل هزینه های بیشتری کند:

چنانچه در توضیح دستگاهها و نیز در دفترچه دستگاه آمده است، فیلترهای پیش تصفیه که شامل دو عدد فیلتر الیافی و یک عدد فیلتر کربنی هستند پس از شش ماه می بایست تعویض شوند. علت این است که ذرات معلقی نظیر گل و لای، شن و ماسه، ذرات ناشی از خوردگی لوله ها و …. که توسط فیلترهای الیافی از آب گرفته میشوند، در اطراف این فیلترها تجمع کرده و نه تنها باعث کاهش حجم آب ورودی به دستگاه می شوند بلکه، خود منشاء ایجاد آلودگی های ثانویه شده و محل مناسبی برای رشد میکروارگانیزمهای بیماری زا خواهند شد.

همچنین فیلترهای کربنی که وظیفه حذف گازهای شیمیایی، کلر و بهبود طعم و بوی نامطلوب آب را دارند، به طور متوسط پس از ۶ ماه اشباع شده و قادر به جذب سطحی این نوع ناخالصی ها نمی باشند. در نتیجه گازهای شیمیایی و کلر محلول در آب از این فیلترها عبور کرده و نه تنها باعث افت کیفیت آب تولید شده میشوند بلکه به مرور زمان باعث صدمه زدن به ممبرین Ro شده و آن را تخریب می کنند. این درحالی است که با تعویض به موقع این فیلترها می توان از وارد شدن صدمه به ممبرین RO جلوگیری کرده و هزینه های نگه داری دستگاه را به مقدار قابل ملاحظه ای کاهش داد.

اشباع شدن فیلترهای کربن فعال، تجمع مواد آلی در این فیلترها را به دنبال دارد. مواد آلی جذب شده توسط این فیلترها پس از اینکه فیلتر دیگر قادر به جذب کلر نباشد، محیط بسیار مناسبی برای تغذیه و رشد باکتریها، انگلها و سایر میکروارگانیزمها را فراهم آورده و باعث بوجود آمدن مشکلات جدی در بهداشت و سلامت آب میشوند.

مسلم است که تعویض به موقع فیلترهای الیافی و کربنی، علاوه بر اینکه سلامتی و بهداشت مداوم آب آشامیدنی شما را تضمین می کند، همچنین باعث کاهش چشمگیر هزینه های نگهداری دستگاه نیز خواهد شد.

آیا ممکن است فیلترهای دستگاه زود تر از شش ماه نیاز به تعویض داشته باشند؟

چنانچه ذکر شد حداکثر زمان استفاده از فیلترهای پیش تصفیه ۶ ماه میباشد. این زمان ، بیانگر حداکثر عمر مفید پیش فیلتر ها است . لذا باتوجه به کیفیت آب منطقه ممکن است فیلترها زودتر از موعد نیــاز به تعویض داشته باشند. جهت کسب اطلاعات بیشتر با نماینده فروش و خدمات پس از فروش مستقر در منطقه خود مشورت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

در حال بارگذاری...